قاسم زنوزی – کربلائی

ديگر كربلائی قاسم زنوزی تولّدش در سال ۱۲۵۲ واز صغر سنّ آوازهٴ ظهور اعلی وشهادت كبری وكيفيّت قربانی ميرزا محمد علی شهيد زنوزی بشنيد ودر سال ۱۲۷۰ ه ق به شيروان رفت واز احوال بابيَّه اتباع ملا صادق اردوبادی خبر يافت تا به سال ۱۲۷۴ به كربلا رفت و مدّت سالی درب غداد به کاروانسرای معصومه خانم اقامت كرده چای فروشی نمود و با ده تن از پیروان اسم اعظم از آن جمله آقا سيد حسين قنّاد اصفهانی بود و در كاروانسرای مذكور ميماندند معاشر شد وازالواح و مناجات و قصائد كه ميخواندند بشنيد پس به شيروان عودت كرده دو سالی ديگر بزيست آنگاه به بادكوبه رفت وبه ملاقات نبيل زرندی و بعضی احباب رسيد و از آنجا به بندر انزلی (پهلوی) آمد و به واسطهٴ ميرزا محمد علی قبه ای كتاب ايقان به دست آورد پس به رشت رفته با ميرزا علی اشرف عندليب صحبت نمود و در ۱۲۸۸ ه ق فائز به ايمان واطمينان گرديد. وبه بادكوبه مراجعت كرد وجمعی را درامر بديع وارد ساخت وبدين نام مذكور ومشهور گشت دو فرد بیاری یکدیگر وی را مسموم ساختند ولی به معالجه شفا حاصل گشت و اورا الواح متعدّد است و به محضر ابهی به عكا نوبتي تشرّف يافته زیارت نمود و به سال ۱۳۰۴ به عشق آباد متوطّن شد و در سال ١٣٢٢ در گذشت (1) کربلائی قاسم پسر ابراهیم پسر ابوالقاسم پسر حاجی حسن زنوزی وقایع زندگانیش را چنین نگاشته در سنه نه سالگی در میان جماعت گفتگوی باب بود و من میشنیدم تا درسن هیجده سالگی به شیروان رفتم و در آنجا ملا صادق نامی از اهل دهات اردوباد قبل از ظهور حضرت باب مردم را بشارت به ظهور قائم میداده و قریب ده هزار نفر مطیع او بودند و دولت روسیه او را به ورشاو فرستاد بعد سیّد عبدالکریم اردوبادی از شاگردان ملا صادق قد علم کرد. و دولت روسیه او را به بادکوبه فرستاد و بعد او را به سوملانسکی فرستاد. بعد کربلائی قاسم بعد از توقف در شیروان به کربلا میرود و در سنه 1274 ملاحظه میکند که در بغداد ذکر این طائفه هست در بغداد در سرای معصومه خانم به شغل چائی فروشی مشغول و در سرای مذکور ده نفر بابی ساکن بودند از جمله سید حسین قناد اصفهانی و بعد از توقف یکسال به شیروان و بعد از دوسال به بادکوبه و با ملا ابوطالب بادکوبه ای اشنا میشود که میگوید امشب یک شخص بابی تازه آمده برویم بدیدن ایشان و این فرد نبیل اعظم بود و بعد در رشت با جناب عندلیب صحبت میکند و نائل بایمان میشود (عبدالمحمد پسر اقا قاسم) (2) کربلائی قاسم تبریزی اهل زنوز که ساکن بادکوبه و نفوس کثیره را تبلیغ نموده اند و صاحب الواح است و جمالقدم او را بنزول بیست و یک لوح معزز فرموده اند (3)