مصطفی نراقی شهید – میرزا

از مشاهير مؤمنين نراق ميرزا مصطفی در دورۀ حضرت اعلی فائز بايمان بديع شد و در سنين اشراق نير ابهی از افق عراق به بغداد برای زیارت شتافته چندی کسب فيض معنوی نموده عودت به وطن کرد و باری ديگر با عائله پی زيارت محضر ابهی باسلامبول رفت ولی فائز به زيارت نگشت چه موکب مبارک در حين ورود وی رهسپار ادرنه بود و ناچار عود کرده در وطن بسر برد تا در سال 1283 سر در طلب وصال نهاده عزيمت ادرنه نمود و چون به طهران رسيد با شيخ احمد و ملا علينقی معموره ای نيشابوری مرافق و متفقّ شده از طريق آذربايجان روانه گشتند و در تبريز به شهادت رسيدند و پسر ميرزا مصطفی که در صغر سنّ بود به عکّا رفته مورد شفقت و عنايت کبری گرديد و اذن اقامت جوار يافت و او را بنام پدرش ميرزا مصطفی خواندند و در مابين عائله مقدّسه نشو و نما نموده بخدمات مرجوعه پرداخت ولی بعلّت عدم اعتدال در گفتار و رفتار پسنديده و مرضی نبود بعد از غروب شمس جمال ابهی چون رايات نقض ميثاق و اعلام خلاف و شقاق نسبت به حضرت غصن اعظم عبدالبهاء مرتفع شد با ناقضين مؤالفت جسته مساعدت کرد و در باب فضائل آنان خضوصا ناقض اکبر روايات و احاديثی از لسان اطهر ابهی روايت نمود و لذا وی را ابوهريره فرمودند و بدين نام شهرت يافت و معذالک گاهی در بين ثابتين تذبذب و تردّد داشت و عاقبت در قریه ای از آن ناقضين بيفتاد و پا بشکست و در بيمارستان حيفا درگذشت و در ابو عتبه مدفون گشت(1) میرزا مصطفی نراقی شهید شده در تبریز بسال 1283 در تبریز که ذکرش در لوح شیخ و الواح دیگر آمده شهادت ایشان با شیخ احمد فانی خراسانی و میرزا علینقی از اهل معموره نیشابور در تبریز واقع شد. جمالقدم پسر میرزا مصطفی را برای یادگارمصطفی تسمیه فرموند که با مادرش به عکا آمدند و این پسر در دوران مرکز میثاق ناقض شد (2) در اثناء این احوال شیخ احمد (شیخ فانی) و ملا علینقی از اهل معموره نیشابور که از علما و فضلا متقدمین بابیه و از شجعان منجذبین بانوار جمال ابهی بودند تبلیع کنان باتفاق میرزا مصطفی نراقی در حالیکه عزیمت ادرنه داشتند از طهران و زنجان به افشار و ارومیه در آمدند(3) شهید شده در تبریز و این واقعه در زمان اقامت جمال قدم در ادرنه اتفاق افتاد باین شرح که سه نفر از احباء باسامی شیخ احمد نیشابوری، میرزا علی نقی خراسانی و میرزا مصطفی نراقی که قصد زیارت و تشرف داشتند وارد تبریز شدند این گروه را با جمعی دبگر مثل جواد قزوینی و سیّد محمد خراسانی دستگیر کردند. در آن زمان حکومت آذربایجان با مظفر الدّین میرزا و پیشکارش میرزا قهرمان بود او واقعه را بطهران نوشت بعد از یکماه از شاه و عزیز خان سردار دستور آمد سه نفر را مقتول نمایند که عبارت بودند از شیخ احمد نیشابوری، میرزا علی نقی خراسانی و میرزا مصطفی نراقی و بقیه را با اخذ پول آزاد کنند. این واقعه روز دوم رمضان 1283 مطابق 8 ژانویه 1867 اتفاق افتاد و آنها را در میدان هفت کچلان سر بریدنند. این واقعه باعث ایجاد فتنه در شهر های دیگر شد. از جمله محمد علی طبیب زنجانی در زنجان و نجفعلی زنجانی در طهران که اسمش در لوح ابن ذئب برده شده نجفعلی زنجانی از خدام با وفای جمالقدم بود و در ادرنه هم مشرف بود و در سال 1283 هجری قمری مطابق 1866 میلادی باو امر فرمودند بایران رفته و سفر تبلیغی کند. آقا تجفعلی بمحض ورود بطهران دستگیر شد و آثار مبارکه را که با او بود از او گرفتند و بدستور ملا علی کنی مجتهد طهران او را بشهادت رساندند. (4) میرز ا مصطفی نراقی یکی از سه نفر مؤمنین مقتول بسال 1283 هجری قمری مطابق 1867 در تبریز. دو نفر دیگر عبارتند از: میرزا احمد معموره ای و میرزا علی نقی خراسانی (5) بعضی از مؤمنین پی در پی به بغداد مسافرت کرده درک فیوضات از محضر ابهی کرده و متواترا به اوطان خود مراجعت نمودند از جمله آقا میرزا مصطفی نراقی در اسلامبول در هنگام خروج بعضی از مؤمنین را مرخص فرمودند و به بعضی ماموریت خاص دادند از جمله نبیل زرندی و جناب اسم الله المنیب را به ایران فرستادند – میر محمد مکاری و آقا سید حسین و حاجی باقر مخملباف و آقا عبدالرحیم مسگر و خیاط کاشانی را مخارج داده دستور به رجعت دادند آقا محمد علی جلودار یزدی را اذن اقامت در اسلامبول دادند. میرزا مصطفی نراقی و عائله و آقا علی برای زیارت جمال ابهی وارد شدند و بعد همه را مرخص فرمودند و هر کدام در محلی ساکن شدند بجز خیاط باشی که یوم بعد از ورود موکب ابهی به ادرنه وارد شد (6) در روزی که بنا بود حضرت بهاءالله اسلامبول را ترک کنند یکی از پیروان بنام میرزا مصطفی نراقی وارد شد. وی در ابتداء بابی بود و در اوائل ظهور حضرت باب ایمان آورده و حضرت بهاءالله را در بغداد زیارت کرده بود. حضرت بهاءالله در همان یوم که اسلامبول را ترک میفرمودند او را بایران فرستادند که به تبلیغ امر مشغول شود و مژده ظهور جدید را به مؤمنین بدهد. او به تبریز رفت و با میرزا احمد خراسانی (معموره ای – نیشابوری) هردو متفقا به اشاعه امر پرداختند. بالاخره این دو نفر و شخص ثالثی بنام ملا علی نقی نیشابوری در سال 1283 مطابق 1866-1867 گرفتار بند ظالمان شدند و در همان میدانی که در آن حضرت باب به شهادت رسیدند جان خود را فدا کردند و به عزّت شهادت نائل گردیدند. جمالقدم پسر میرزا مصطفی نراقی را مصطفی تسمیه فرمودند (7) در سال 24 ظهور و1283ه ق و 1866م تمامت اصحاب در خانه بقرب خانه عزت آقا در ادرنه قرار گرفتند وزائرین واردین از بلاد با احباب میزیستند و از دیگر واردین عائله میرزا مصطفی شهید بادرنه رسیدند و جمال ابهی طفل صغیر میرزا مصطفی را بنام آنشهید مسمی کردند (8) درست در هنگام حرکت کالسکه حامل هیکل مبارک از اسلامبول بسمت ادرنه، آقا میرزا مصطفی نراقی سر رسید. او از حرکت قریت الوقوع حضرت بهاءالله اطلاع یافته و فامیل خود را در اسکله بجا گذاشته بسرعت بسوی بیت مبارک حرکت کرد ولی موفق نشد بیش از چند دقیقه کوتاه جمالقدم را زیارت کند و چند سال بعد این مرد شجاع امرالله در تبریز بشهادت رسید. در اسلامبول جمالقدم نبیل و عده ای را به عراق و ایران فرستادند که وقایع را به احبا خبر دهند و یکی از این افراد میرزا مصطفای شهید بود.(9)