جعفر تبریزی برادر حاجی حسن و حاجی تقی - حاجی

ن.ک. " تقی تبریزی برادر حاجی حسن و حاجی جعفر تبریزی - حاجی" حاجی جعفر و برادرش حاجی تقی از مؤمنین اوّلیه در دوران ادرنه در میهمانخانه منزل داشتند و در هنگام تبعید مؤمنین ساکن ادرنه به عکا مورد تعرض قرار نگرفتند و تصوّر میرفت که اندو باقی خواهند ماند این دو برادر بیشتر اوقات در بیرونی بسر میبردند و میتوانستند بدون ممانعت رفت و آمد کنند. حاجی جعفر که گلوی خود را برید چون تحمل فراق جمالقدم را نداشت شهرتی بواسطه این عملش کسب کرد و مامورین او را جزو تبعید شدگان محسوب نکرده بودند. بعداً جمالقدم اجازه فرموند که بعد از بهبودی جراحت ماذون خواهد بود که به عکا مسافرت کند (1)
در موقع حركت جمال ابهی حاجی جعفر سرخويش ببريد وحسب امر ابهی حلقومش را بخيه زدند وبا حاجی تقی در بيمارخانه بماند وپس از دوماه از حركت ابهی هردو به عكا رفتند وحاجی تقی پيوسته در نهايت تذكّر ومناجات ودعا وإخلاص وسكوت وانزوا بزيست ومانند برادر مِهتَر يوماً فيوماً مجذوب تر شد وتمامت شب را به گريه وزاری در درگاه باری صرف كرد و بالاخره شبی از ايوان رباط بيفتاد وبه جهان بالا خراميد (2)