ابوالحسن بشرویه ای - میرزا

خديجه خواهر جناب باب الباب و ملقب به ورقة الرّضوان و شوهرش آقا محمد حسن صاحب دو پسر و یک دختر شدند. پسر اول ميرزا ابوالحسن كه بالاخره در سرخس وفات نمود و پسر ديگرش ميرزا محمّد حسين ضرير ملقّب به بصير كه در صغر سن نا بينا گشت ودر ايمان و استقامت مشارٌبالبنان وهمواره مورد تعرّض دشمنان بود وناچار مهاجرت به عشق آباد نموده در آنجا وفات يافت و پسرش ميرزا عبدالوهّاب (ميرزا عبدالبهاء) به غايت منجذب ومشتعل و خادم امر ابهی بوده و دخترش زوجه اول ابن اصدق که این دو زوج صاحب فرزندی نشدند و زوجه اول وفات کرد و سومین فزرند یک دختر بود بنام فاطمه سلطان (1)
میرزا ابوالحسن پسر بی بی خدیجه و میرزا محمد حسن شهید پسر عمّ ملا حسن بشرویه ای بود. میرزا ابوالحسن جوانمرد با دختر میرزا محمد باقر قائنی (هراتی) که نزد اصحاب قلعه به میرزا محمد باقر بزرگ معروف بود ازدواج کرد و صاحب فرزند پسری شد که او را محمّد حسین نام نهادند میرزا ابوالحسن پس از عزیمت پدر به همراه باب الباب و خصوصا بعد از شهادت پدر کفالت مادر و اداره امور خانواده ستمدیده را به عهده گرفت او در جامعه بهائیان بشرویه عضوی فعال و مورد احترام بود. میرزا ابوالحسن در ردیف خرده مالکین به شمار میامد و پس از بازگشت جناب بی بی و ورقه الفردوس با تمام وجود به خدمت آنان برخاست و جزئی از موقوفات پدر بزرگ خود ملا عبدالله صباغ را نیز که از تصرف روحانیون آزمند محفوظ مانده بود اداره میکردو اندک معاملات بازرگانی هم بخشی از فعالیت های وی بود به احتمال قوی خواهر او فاطمه سلطان هم در اثنای همین روزهای بحرانی وفات یافته و به ناچار در زیر زمین بیت بابیه مدفون گردیده است. وفات میرزا ابوالحسن مرد داغدیده که علاوه بر دیگر منسوبان پدر و فرزند خود را نیز در راه امر حضرت باب فدا کرده بود در شهر سرخس خراسان اتفاق افتاد پس از صعود او میرزا عبدالبها بیش از پیش خدماتت خاله مهربان خود را به عهده گرفت و در مقابله با ستیزه گیر معاندان سپر بلا شد.(2)
یادداشت ها:
1. ظ ح: 6، 64
2. ت ب، 236-238